Artykuł ukazał się w nr 48 „Kwartalnika Fotografia” – jest do kupienia tutaj
Kiedy miałem 16 lat fotografie wywoływało się w ciemni a do aparatu wkładało się filmy. Nie ruszałem się nigdzie bez mojego Zenita E. Sporo eksperymentowałem. Lata mijały. Aparaty się zmieniały. Tematy zdjęć także.
Wychowywałem się wśród sztuki nowoczesnej. Do tego, od zawsze, uwielbiam spacerować po muzeach oraz galeriach sztuki współczesnej. Obcowanie z płótnami, grafikami jest dla mnie bardzo inspirujące. Każda kolejna wystawa nasyca mój umysł wykreowanymi przez mistrzów światami. To procentuje gdy wychodzę z aparatem w miasto.
Fotografując architekturę czasem koncentruję się na całej bryle, czasem na detalu. Czasem ważny jest dla mnie konkretny kształt, innym razem chodzi o uchwycenie światła czy faktury materiału. Niektóre zdjęcia są bardzo kontrastowe, prawie jak grafiki, a inne subtelne. Staram się by finalnie zdjęcie było pracą plastyczną, nie dokumentem. Na części moich zdjęć widz dokładnie wie, na co patrzy. Jest to dosłowne odwzorowanie budynku, łącznie z jego funkcjonalnością. Inne zdjęcia można traktować jako czystą abstrakcję.
Dlaczego czarno-białe? W ten sposób odcinam widza od kakofonii kolorów. Wszystkie reklamy, znaki drogowe czy różowy rowerek na balkonie rozpraszałyby tylko uwagę. Zielony klomb na balkonie, staje się w ten sposób kolejną monochromatyczną formą, którą uwzględniam w swojej kompozycji.
Robiąc zdjęcie układam sobie w głowie koncepcję – określam co będzie „bohaterem” zdjęcia. Gdy stoję przed budynkiem oglądam go przez wizjer. Jeszcze nie fotografuję. Rozkładam na czynniki pierwsze, analizuję, wybieram. Obracam się wokół własnej osi. Zmieniam perspektywę. Czasem patrzę przez obiektyw w górę, wręcz za siebie. Szukam. Kiedy znajdę – naciskam spust migawki. Sprawdzam, czy zarejestrowałem to, co miałem w głowie.
Tworząc kolejne prace nigdy nie odnoszę się do wcześniejszych. Każda fotografia jest samoistnym bytem. Tak powstał cykl Studium miasta.
Jacek Durski
